Η κίβδηλη κερδοφορία και ο εφιάλτης του αναβαλλόμενου φόρου (DTC) – Πάνω από 11,5 δισ. ευρώ «λογιστικά τρύπια» κεφάλαια στους ισολογισμούς των τραπεζών – Το ΔΝΤ αποκαλύπτει τη διαρθρωτική γύμνια του συστήματος την ώρα που οι τραπεζίτες μοιράζουν προκλητικά μερίσματα – Πώς η «ποιότητα» των κεφαλαίων εκθέτει τη δημοσιονομική ασφάλεια της χώρας
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Την ώρα που το εγχώριο τραπεζικό κατεστημένο επιδίδεται σε ένα κρεσέντο αυτοαναφορικής θριαμβολογίας, παρουσιάζοντας την «ισχυρότερη κερδοφορία των τελευταίων δεκαετιών», το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έρχεται να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια των συστημικών ιδρυμάτων. Σήμερα, Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026, η έκθεση-κόλαφος του Ταμείου ξεγυμνώνει την αλήθεια: οι ελληνικές τράπεζες πατούν πάνω σε κεφάλαια-μαϊμού. Η κυριαρχία των DTC (Deferred Tax Credits) στα εποπτικά κεφάλαια δεν είναι απλώς μια «τεχνική λεπτομέρεια», αλλά μια χαίνουσα πληγή που πιστοποιεί ότι το σύστημα παραμένει όμηρος της κρίσης και της κρατικής επαληθευσιμότητας.
Κεφάλαια χωρίς αντίκρισμα και το «φάντασμα» του Δημοσίου
Το ΔΝΤ χτυπά στην καρδιά του τραπεζικού αφηγήματος, ξεκαθαρίζοντας ότι η κεφαλαιακή επάρκεια είναι μια πλασματική εικόνα. Τα 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ του αναβαλλόμενου φόρου που λιμνάζουν στους ισολογισμούς δεν είναι οργανικό κεφάλαιο που προέκυψε από υγιή τραπεζική δραστηριότητα, αλλά λογιστικά τεχνάσματα που μετατράπηκαν σε απαιτήσεις έναντι του Δημοσίου. Με τον δείκτη DTC/CET1 να σκαρφαλώνει στο προκλητικό 40%-50%, οι τράπεζες ουσιαστικά ομολογούν ότι το μισό τους «οπλοστάσιο» εξαρτάται από τη δημοσιονομική αντοχή του κράτους. Πρόκειται για κεφάλαια που στερούνται οποιασδήποτε απορροφητικής ικανότητας ζημιών σε πραγματικό χρόνο, αφήνοντας το σύστημα έκθετο σε κάθε διεθνή κλυδωνισμό.
Το δίλημμα των μερισμάτων και η επενδυτική «παγίδα»
Ενώ οι διοικήσεις των τραπεζών υπόσχονται «γενναιόδωρες» διανομές μερισμάτων με payout ratios στο 50%-60%, το ΔΝΤ απαιτεί θεσμικά την επιταχυνόμενη απόσβεση αυτών των «τοξικών» λογιστικών εγγραφών. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη: ή θα συνεχίσουν να χαϊδεύουν τα αυτιά των μετόχων με κούφιες υποσχέσεις, ή θα αναγκαστούν να προχωρήσουν σε βίαιη κεφαλαιακή εξυγίανση, περιορίζοντας δραστικά τις διανομές. Οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές, που δεν τρώνε το «σανό» των εγχώριων roadshows, ήδη τιμολογούν αυτό το risk profile, αναρωτώμενοι πότε επιτέλους οι ελληνικές τράπεζες θα πάψουν να είναι ένας «κρατικοδίαιτος» μηχανισμός και θα ευθυγραμμιστούν με τα ευρωπαϊκά standards.
Το «μοντέλο» της ψευδαίσθησης έως το 2027
Τα σχέδια αποκλιμάκωσης που παρουσιάζουν οι Eurobank, Alpha Bank, Εθνική και Πειραιώς για το 2027, φαντάζουν περισσότερο ως ασκήσεις επί χάρτου παρά ως ρεαλιστικές δεσμεύσεις. Η ελπίδα ότι η «υψηλή κερδοφορία» θα παράγει αρκετό «φρέσκο» κεφάλαιο για να κουκουλώσει την τρύπα του DTC είναι ένα επικίνδυνο στοίχημα. Σε ένα περιβάλλον όπου η ενεργειακή κρίση και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή απειλούν την παγκόσμια ανάπτυξη, η εμμονή των τραπεζών να κρατούν στον «αναπνευστήρα» του αναβαλλόμενου φόρου τους ισολογισμούς τους, αποτελεί μνημείο θράσους. Το στοίχημα της επόμενης τριετίας δεν είναι η ωρίμανση, αλλά η αποφυγή μιας νέας κεφαλαιακής απαξίωσης που θα κληθεί και πάλι να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος.
https://periodista.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου