Πάντα οι αναμνήσεις των νεανικών χρόνων συγκινούν. Πάντα το μέρος που γεννηθήκαμε, που μεγαλώσαμε, που παίξαμε με τους πρώτους φίλους μας, που μάθαμε τα πρώτα γράμματα, που κάναμε τις πρώτες τρέλλες μας, που ήταν μια μικρή φωλιά όταν ήμασταν νεοσσοί, πάντα αυτό το μέρος έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας, είναι ένα αγαπημένο μέρος, που το νοσταλγούμε σε όλη μας τη ζωή.
Δεν έχει σημασία αν το μέρος αυτό ήταν σε πόλη ή σε χωριό. Η πατρίδα, όπου κι αν βρίσκεται, είναι ένα αγαπημένο μέρος. Σήμερα υπάρχουν παντός είδους ανέσεις που κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη, ανέσεις που δεν υπήρχαν τα παλιά χρόνια, τα οποία ήταν πολύ δύσκολα. Όμως εκείνα τα παλιά χρόνια ήταν πολύ πιο ανθρώπινα, οι άνθρωποι γνωριζόταν όλοι μεταξύ τους, ιδίως στα χωριά ή στους συνοικισμούς των πόλεων, με τα χαμηλά σπιτάκια, τις αυλές, τους κήπους και τις αλάνες, όχι όπως σήμερα, που είμαστε χαμένοι στα τσιμέντα των πολυκατοικιών και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο διπλανός μας. Δεν διέφεραν τα χωριά απο τις συνοικίες των πόλεων, ούτε οι άνθρωποι. Μπορεί να είχαν διάφορα ήθη και έθιμα και αυτό δικαιολογείται λόγω των πολλών διαφορετικών συνθηκών που επικρατούσαν, αλλά οι άνθρωποι ήταν γενικά οι ίδιοι ή καλύτερα ήταν άνθρωποι.... Το χωριό του Νίκου Αλεξάνδρου Νικολόπουλου, κάπου μεταξύ Θεσσαλονίκης και Κατερίνης, δεν αποτελούσε εξαίρεση. Και, γεμάτος νοσταλγικές αναμνήσεις, ο Νίκος παίρνει μολύβι και χαρτί και ζωντανεύει τα παλιά εκείνα χρόνια, μερικές δεκαετίες πριν, αφήνοντας παρακαταθήκη στους νεότερους για τη ζωή, τους μύθους και τις ιστορίες του χωριού και μιας εποχής, η οποία έφυγε ανεπιστρεπτί. Όλα αυτά τα εξιστορούμενα γεγονότα τα συλλέγει σε ένα βιβλίο διανθισμένο απο ποιήματα και ιστορικές φωτογραφίες, οι οποίες στα χρόνια μας υπάρχουν πολύ περισσότερες μεν απο όσες έβγαιναν παλιά (τότε ήταν ακριβές οι φωτογραφίες, σήμερα είναι δωρεάν !), αλλά είναι κυρίως στα κινητά τηλέφωνα, απο όπου κατά κανόνα σβήνονται και χάνονται με το πέρασμα των χρόνων. Αλλο ένα λυπηρό γεγονός, που οφείλεται στην πρόοδο..... Το βιβλίο ξεκινά, και πολύ σωστά, με ιστορικά γεγονότα, αρχαιολογικά ευρήματα, θρησκευτικά κειμήλια, φωτογραφίες και κείμενα σχετικά με την απελευθέρωση του χωριού του και κατ’ επέκταση της Μακεδονίας και συνεχίζει με διάφορα άλλα γεγονότα, είτε εθιμικά του χωριού και της περιοχής, είτε της μαθητικής του ηλικίας και των νεανικών χρόνων γενικά, είτε ιστοριούλες με χαμόγελο και σκανταλιά, γεγονότα της ζωής του χωριού, με μια εκπληκτική μνημόνευση ονομάτων συγγενικών, φιλικών και διαφόρων συγχωριανών, τα δραματικά χρόνια της δεκαετίας του 1940, όπως τα άκουσε ή τα διάβασε. Συνεχίζει δε με γεγονότα, τα οποία έζησε, παντός είδους γεγονότα, τα οποία συνέβησαν στο χωριό του, πολλά απο τα οποία ήταν διαδεδομένα παντού. Το σχολείο, τα πρώτα γράμματα, φωτογραφίες με δασκάλους και συμμαθητές, γιορτές, εκδρομές, έθιμα, ιστορίες απο μεγαλύτερους για παλαιότερα χρόνια, άνθρωποι του χωριού με τα διάφορα χούγια και παθήματα, ιστορίες της εποχής, ένας συγκινητικός ανθόκηπος αναμνήσεων, αυτό είναι το περιεχόμενο του βιβλίου. Ένα όμορφο, συγκινητικό διήγημα, το οποίο μπορεί να είναι αληθινή ιστορία μπορεί και όχι, στολίζει το βιβλίο, το οποίο διανθίζεται στο τέλος με τα διάφορα εύθυμα περιστατικά, που βρίσκουμε σε κάθε χωριό και με τα οποία διασκεδάζουν οι χωρικοί και τα διηγούνται με κάθε ευκαιρία, ούτως ώστε να επιζούν απο γενεά σε γενεά.. Και το βιβλίο τελειώνει με ένα ερμηνευτικό λεξικό των ιδιωματικών λέξεων της περιοχής, ώστε ο αναγνώστης να καταλάβει τα όσα γράφει ο συγγραφέας στην τοπική διάλεκτο. Το βιβλίο είναι ένα μίγμα ιστορίας, λαογραφίας, βιογραφίας και νοσταλγίας. Γραμμένο με έναν απλό και καθαρό τρόπο, διαβάζεται ευχάριστα και δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα στους αναγνώστες. Στους παλιούς κυριαρχούν οι αναμνήσεις, στους νεότερους η γνώση της ιστορίας, των εθίμων και της ζωής του χωριού μερικές δεκαετίες πριν. Εδώ υπάρχει δίλημμα! Ήταν καλύτερη η ζωή εκείνα τα χρόνια ή είναι σήμερα; Το συμπέρασμα είναι ότι, σήμερα η ζωή είναι πολύ πιο άνετη γενικά, αλλά τα παλιά χρόνια ήταν πιο ανθρώπινη. Αξίζουν συγχαρητήρια στον Νίκο Νικολόπουλο για το βιβλίο που είχε την έμπνευση να γράψει, για τους κόπους που έκανε να μαζέψει τα στοιχεία που μας προσφέρει και για τον θαυμάσιο τρόπο γραφής του.Ελευθέριος Μουφτόγλου Πρόεδρος Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου