Σιωπή, συγκίνηση και στο τέλος ένα θερμό χειροκρότημα για την «Αντιγόνη» στο αρχαίο θέατροτου Δίου

55ο Φεστιβάλ Ολύμπου 2026.

 

«Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ».

 

Με τη δύναμη και τη διαχρονικότητα ενός έργου που εξακολουθεί, αιώνες μετά τη συγγραφή του, να θέτει δύσκολα και ουσιαστικά ερωτήματα στον άνθρωπο, παρουσιάστηκε στα πλαίσια του 55ου Φεστιβάλ Ολύμπου 2026, στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, η «Αντιγόνη» τουΣοφοκλή.

H παράσταση προσέγγισε την τραγωδία του Σοφοκλή, με σύγχρονη σκηνική ματιά, αναδεικνύοντας με έντασητη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στην εξουσία και τησυνείδηση, στον γραπτό νόμο και το ηθικό δίκαιο, στηνεπιβολή και την ελευθερία της ανθρώπινης επιλογής. Τοκοινό παρακολούθησε μια παράσταση που δεναντιμετώπισε την «Αντιγόνη» ως ένα μακρινό μνημείοτου αρχαίου θεάτρου, αλλά ως ένα ζωντανό έργο, ικανόνα συνομιλεί με τις αγωνίες και τα διλήμματα τουσύγχρονου ανθρώπου.

 

Η τραγωδία εκτυλίσσεται στη Θήβα, μετά τον θάνατοτων δύο αδελφών, Ετεοκλή και Πολυνείκη. Ο Κρέωναπαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη, θεωρώντας τονεχθρό της πόλης. Η Αντιγόνη, όμως, αρνείται ναυποταχθεί στην απόφαση του άρχοντα και επιλέγει νατιμήσει τον νεκρό αδελφό της, υπακούοντας στουςάγραφους νόμους που θεωρεί ανώτερους από τηνανθρώπινη εξουσία.Η σύγκρουση ανάμεσα στηνΑντιγόνη και τον Κρέοντα γίνεται έτσι σύγκρουση δύοδιαφορετικών αντιλήψεων για το δίκαιο και την εξουσία. Η ηρωίδα προτάσσει την αγάπη, το καθήκον και τησυνείδησή της, ενώ ο Κρέων επιμένει στην απόλυτηεπιβολή του νόμου. Η αλαζονεία της εξουσίας, όμως, θαοδηγήσει τελικά στην καταστροφή.

 

Ιδιαίτερη δυναμική στη σκηνική παρουσίαση έδωσε η σύγχρονη αισθητική της παράστασης. Ο σκληρός, ενισχυμένος ήχος συναντήθηκε με την εύθραυστηδύναμη της φωνής, ενώ οι φωτισμοί, τα κοστούμια, και τα περιμετρικά «περάσματα» των πρωταγωνιστών από τη σκηνή δημιούργησαν έναν κόσμο έντονωναντιθέσεων και συγκρούσεων.

Στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, η «Αντιγόνη» απέδειξε γιαακόμη μία φορά πως η αρχαία τραγωδία παραμένειζωντανή και επίκαιρη. Γιατί το έργο του Σοφοκλή δενμιλά μόνο για μια αρχαία πόλη και έναν αυταρχικόάρχοντα. Μιλά για τον άνθρωπο απέναντι στην εξουσία, για το δικαίωμα της συνείδησης να αντιστέκεται και γιατο τίμημα των επιλογών μας.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η αξεπέραστη δύναμη της«Αντιγόνης»: κάθε φορά που επιστρέφει στη σκηνή, δενεπιστρέφει απλώς από το παρελθόν.

Επιστρέφει για να μας μιλήσει για το παρόν. Σε έναν εμβληματικό και αρχαίο χώρο. Το αρχαίο θέατρο του Δίου με τους θεούς να παρακολουθούν διακριτικά μαζί μας ψηλά από τον Όλυμπο.