Η Ε.Ε “παγώνει” τη Mercosur- Έκθετος ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση ΝΔ

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να «παγώσει» τη διαδικασία έγκρισης της εμπορικής συμφωνίας Ε.Ε.–Mercosur και να ανοίξει τον δρόμο για προσφυγή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκθέτει πολιτικά την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, οι οποίοι είχαν ταχθεί υπέρ μιας ταχείας κύρωσης, χωρίς ουσιαστικό δημόσιο διάλογο και χωρίς επαρκείς εγγυήσεις για τον πρωτογενή τομέα.
Το ψήφισμα, που εγκρίθηκε με οριακή αλλά καθαρή πλειοψηφία, δεν αποτελεί τεχνική λεπτομέρεια ούτε θεσμική παρένθεση. Συνιστά ευθεία αμφισβήτηση της στρατηγικής της Κομισιόν και, κατ’ επέκταση, των κυβερνήσεων που ευθυγραμμίστηκαν άκριτα μαζί της.

Μεταξύ αυτών και η ελληνική κυβέρνηση, η οποία εμφανίστηκε να υποστηρίζει μια συμφωνία που προκαλεί σοβαρές ανησυχίες για τους αγρότες, τα εργασιακά πρότυπα, την περιβαλλοντική προστασία και τη δημοκρατική νομιμοποίηση των ευρωπαϊκών αποφάσεων.
Η στάση της Αριστεράς, των Πρασίνων και σημαντικού τμήματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, που προειδοποιούσαν εδώ και μήνες για τα νομικά και πολιτικά κενά της συμφωνίας Mercosur, δικαιώνεται εκ των πραγμάτων. Η επιλογή του Ευρωκοινοβουλίου να ζητήσει δικαστικό έλεγχο της συμβατότητας της συμφωνίας με τις ευρωπαϊκές συνθήκες αναδεικνύει ότι το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό, αλλά βαθιά θεσμικό και δημοκρατικό.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η αμφισβήτηση αφορά και τον τρόπο με τον οποίο η Κομισιόν επέλεξε να «σπάσει» τη συμφωνία, ώστε να παρακάμψει τα εθνικά κοινοβούλια. Μια πρακτική που, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της προσφυγής, υπονομεύει την ίδια την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας εντός της Ένωσης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι κυβερνήσεις που σιώπησαν ή συναίνεσαν, φέρουν πολιτική ευθύνη.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με ένα διπλό αδιέξοδο. Από τη μία, καλείται να εξηγήσει γιατί στήριξε μια συμφωνία που «παγώνει» από το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο. Από την άλλη, βλέπει τους Έλληνες αγρότες να επιβεβαιώνονται στις ανησυχίες τους, την ώρα που οι κινητοποιήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο εντείνονται και η κοινωνική δυσαρέσκεια βαθαίνει.

Η εξέλιξη αυτή λειτουργεί ως σαφές μήνυμα ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να προχωρά με εμπορικές συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες, ούτε με κυβερνήσεις πρόθυμες να χειροκροτούν επιλογές που πλήττουν την κοινωνική συνοχή και την παραγωγική βάση. Και, ταυτόχρονα, καταγράφεται ως μια πολιτική ήττα για όσους επένδυσαν στην ταχύτητα και την επικοινωνία, εις βάρος της διαφάνειας και της δημοκρατικής λογοδοσίας.